De zon deelt enthousiast haar lichtstralen op deze koude wintermiddag – dit belooft een mooie dag te worden! Het is 24 december 2025, en ik heb in een heel mooi natuurgebied afgesproken met Bo, Bas en hondje Noets. Terwijl ik op de grond gehurkt zit om mijn camera uit mijn tas te halen, voel ik ineens een harige snoet tegen mijn hand. “Oh, dag Noets. Kom je even kijken? Wat stoer van jou.” zeg ik zachtjes, in de hoop haar niet af te schrikken. “Noets is een beetje voorzichtig naar nieuwe mensen toe,” wisten haar vrienden mij te vertellen. Eigenlijk heb ik alleen maar oog voor de bijzondere ogen, de nieuwsgierige bewegingen en de licht verwilderde witte vacht van Noets. Ik kijk naar boven en zie twee trotse mensen staan: Bo en Bas. Zij hebben Noets nu pas een maand in huis, ze is een geadopteerde hond uit Roemenië. “De stichting was enthousiast over ons plan om vóór de kerstdagen een hond een nieuwe thuis te willen geven. We zagen een foto van haar en wisten het gelijk: zij hoort bij ons.”
We lopen rustig verder. Noets blijft dicht bij haar mensen – daar is het veilig.
Het liefste zou ik Noets willen knuffelen, en elke centimeter van deze prachtige hond willen fotograferen.
Maar ik blijf op afstand en volg haar tempo.
Ik gooi een brokje op de grond in de buurt van Noets en ze huppelt blij om het brokje heen.
“Dit deed ze vanochtend pas voor de eerste keer! Ze durft zichzelf steeds meer te laten zien.”
Noets lijkt mijn aanwezigheid steeds meer te accepteren, en komt af en toe zelfs héél dichtbij mij staan.
Ze vind duidelijk haar rust bij haar twee nieuwe mensenvrienden Bo en Bas. Als ik ze vraag om samen ergens te gaan zitten, geniet ze zichtbaar van hun nabijheid.
Noets, wat ben je prachtig.
Dankjewel lieve Noets voor je zachte moed,
en Bo en Bas voor jullie vertrouwen.